Şehirlerimiz neredeyse tamamen  kara yolu, otomobil ve petrol endüstrisine göre şekilleniyor. Yaşadığımız ortamda artık bisikletlere, güneş enerjisiyle çalışan arabalara, seralar ve mekanlara daha fazla yer açmanın zamanı geldi de, geçiyor. Günümüde güneş, rüzgar, hidrojen ya da biyodizel gibi yenilenebilir enerjilerden yararlanma yolları araştırılmalı ve başta otomobil endüstrisi olmak üzere pek çok endüstri bu tür teknolojilere çok daha fazla yatırım yapmalıdır. Bu durum dünyada iklim değişikliğinden, ülkeler arası petrol savaşına kadar pek çok şeyi değiştirebilir.

Türkiye’de başta büyük şehirler olmak üzere, sokaklar ve caddelerde arabalar yüzünden yürüyemiyor ya da yoğun egzos dumanından soluk alamıyoruz. Bu nedenle arabaların giremeyeceği daha çok sayıda sokak ve bisikletlilere özel yolların açılması için belediyelerimizi teşvik etmeli ve lobi yapmalıyız. Şehri çevreleyen doğal alanların korunması, şehrin içindeki yeşil alanların ve parkların çoğaltılması tüm şehrin (ve şehirde yaşayanların) akciğerlerinin korunması anlamına geliyor.

Temiz ve taze havayı üreten şehrin yeşil alanları her geçen gün azalırken, şehirlerde yaşayanların da bu yeşil alanlara daha fazla sahip çıkması gerekiyor.  Avrupa Birliği, şehirde yaşayanların yoğun araç ve özellikle özel araçların kullanımına dikkat çekebilmek amacıyla 16-22 Eylül 2006 tarihinde özel bir hafta düzenliyor. Bu bir haftalık etkinlikte şehirdekilere araç trafiğine karşı bisiklet, yürüyüş, toplu taşıma araçları ve özel arabaların ortak kullanımı gibi alternatifler sunuluyor. Bu haftanın en önemli etkinliği de 22 Eylül, Cuma günü gerçekleştirilecek, o gün taşıtların trafiğe çıkmaması, sokakların ve yolların yalnızca bisikletlilere, yürüyenlere, tekerlekli patencilere ve motorsuz diğer taşıma araçlarına bırakılması isteniyor. “Şehirde, arabam olmadan!” sloganıyla bu kampanyanın, başta Avrupa ülkeleri olmak üzere, tüm dünyadan yaklaşık 1500 şehirde gerçekleştirilmesi planlanıyor. Bu konuda daha fazla bilgiyi International Car Free Day www.22september.org ‘dan alabilirsiniz.

İklim değişikliği, yeryüzünün karşı karşıya bulunduğu (İspanya, Portekiz, İtalya, Bulgaristan, Romanya, Avusturya ve Almanya gibi Avrupa ülkelerinde 2005 yılının) en önemli çevre sorunlardan biri olarak kabul edilmektedir. Bu nedenle Avrupa Birliği tarafından “İklim Değişikliğini Kontrol Edebilirsin” kampanyası yürütülmekte ve bu kampanya ile işbirliği içinde çeşitli etkinlikler gerçekleştirilmektedir.  

Türkiye’nin de taraf olduğu Kyoto Protokolü bu yolda atılmış önemli bir adımdır. Protokol 1997 yılında Japonya’nın Kyoto kentinde hazırlanmıştır. Şimdiye kadar en az 55 ülkenin imza attığı Protokol 16 Şubat 2005 tarihinde yürülüğe girmiştir. Ancak bu protokole imza atmanın yanı sıra, bu konuda somut adımların atılması da çok önemlidir. Aralarında Türkiye ve Kazakistan gibi 38 endüstrileşmiş ülkenin yer aldığı Protokol Ek 1 ülkeleri, kısmen küresel ısınmaya neden oldukları düşünülen sera etkisi yaratan gazların salınımını sınırlamaya ve azaltmaya yönelik önlemler almaktan sorumludur. Bu amaçla yeni politikaların oluşturulması ve bu politikaların merkezi ve yerel yöneticiler tarafından benimsenmesi ve uygulanması gerekmektedir. Toplum bu konuda duyarlılığı, tutum ve davranışlarıyla “itici güç” olarak çok önemli bir rol oynayacaktır.  

Ne dersiniz, günlük yaşantımızda doğaya ve diğer insanlara biraz daha saygılı bu tür davranışları benimsemek ve hatırlatmak için bu eyleme katılmak iyi bir başlangıç olabilir mi?